İçeriğe geç
  • Hakkımda

FİL BAHADIR

  • Bu devrin adamı

    Kasım 17th, 2026

    Psikanalist Karen Horney, babasına “İncil Fırlatan” derdi. Gemi kaptanı olan adam nadiren eve gelir, geldiğinde onu oyuncaklara boğardı. Ama birkaç gün sonra hava değişirdi. Kızının her hatasına İncil’den bir pasaj bulur, bazen İncil’i kafasına fırlatırdı.

    Karen bir keresinde günlüğüne, babasına seslenerek şöyle yazmıştı:

    “Sen burada olmadığında tarif edilemeyecek kadar mutluyuz.”

    Oysa babası kendini iyi bir Hristiyan, iyi bir baba sanıyordu.

    …

    Yıllar sonra Karen, babası gibi insanlara “saldırgan tip” adını verir. Bu insan, hayatı güçlünün zayıfı ezdiği bir arena olarak görür. En temel ihtiyacı başkalarını denetlemektir.

    Kendine ait bir sözlükle yaşar. O sözlükte zalimlik güç, umursamazlık dürüstlük, çıkarcılık gerçekçilik diye yazar. Bu yüzden aynada bir zorba görmez; dobra, güçlü, ayakları yere basan birini görür.

    Hatta iyi bir insan.

    Saldırgan biriyle yaşayan, bir süre sonra kendi kelimelerinden şüphe eder.

    Kırıldığını söylediğinde “aşırı hassas” olur. İtiraz ettiğinde “nankör.” İtaat ettiğinde ise nihayet “olgun.”

    …

    Saldırgan tip insanlarla samimi bir bağ kurmaz. Çünkü Jung’un yazdığı gibi sevginin hüküm sürdüğü yerde güç istemi yoktur. Gücün hüküm sürdüğü yerde ise sevgi.

    Saldırgan tip gücünden vazgeçemez. Horney’nin deyişiyle duygularını, “kendisine içeriden ihanet eden ve bu yüzden kontrol altına alması gereken düşmanlar” olarak görür.

    Kendisinde merhamet uyandırmasın diye dilenciyi kapıdan kovan biri gibidir.

    Bu kişi huzura kavuşabilir mi? Evet. Ama Horney’nin dediği gibi, “ancak bir mezarın huzurudur bu.”

    …

    Bir Başkadır’ın ikinci sezonunda Karen’in babasını hatırlatan biriyle tanışırız: başkomiser Muzaffer.

    Devletten aldığı güçle insanları diken üstünde tutar. İktidarın yanlışlarını dile getirenleri, girmemeleri gereken “konulara girdikleri” için cezalandırır.

    Sorulduğunda tek bir cümle söyler: “Ben memurum, görevimi yapıyorum.”

    Bu adam karısının ölümünden sonra uyuyamaz. Ölen eşini evinin karşısındaki basketbol sahasında gelinliğiyle görür. Geceleri, hayattayken ona almadığı robot süpürgeyle konuşmaya başlar.

    Psikiyatristin yolunu tutar. Ancak vicdanı için değil; uyku sorununu çözmek için.

    …

    Saldırgan tip sevginin karşısındakine güç vereceğinden korkar. Horney’nin ifadesiyle hayal kırıklığına uğratmakta uzmanlaşmıştır. Güzel sözleri bir cimri gibi saklar.

    Ölüler ise güç kazanamaz. Muzaffer, karısıyla hayattayken konuşmadığı kadar uzun konuşur artık.

    Ağlar. Gözyaşları gerçektir. Pişmanlığı gerçektir. Ama gerçek bir hesaplaşma yoktur.

    Dışarıda “konulara giren” insanların seslerini bastıran Muzaffer, terapi odasında kendisi “konulara giremez.” Oysa bütün hayalet öyküleri kapanmamış bir hesapla ilgilidir.

    …

    Muzaffer, eşine haksızlık yaptığını, şiddet uyguladığını, hayatını kısıtladığını anlatır. Ama pişmanlıklarını kağıttan okuyan bir spiker gibi sıralar. “Artık ne faydası var,” der. Tıpkı “Ben memurum, görevimi yapıyorum” derkenki ses tonuyla.

    Ne zaman kendini açsa, ardından bir güç gösterisi gelir. Yasak olmasına rağmen sigara içer, gün ortasında terapi odasının perdelerini kapatır.

    Ve en sonunda, sesini hiç yükseltmeden psikiyatristi tehdit eder. Horney’nin İncil fırlatan babası gibi, Muzaffer de kanun maddeleri fırlatır onun üzerine.

    …

    Muzaffer’i iyi tanırız. Çünkü o, bu devrin adamı. Hepimizin hayatında Muzaffer’ler var.

    “Biz bir aileyiz,” diyen ama hakkını aradığında dışarıdaki işsizleri gösteren yönetici.

    Arkanda güçlü bir tanıdığın olmadığını anlayınca dudaklarını bükerek işini uzatan memur.

    Sırf istediği davranışı sergilemediğin için seni WhatsApp grubunda aforoz eden akraba.

    Seni sevdiğini söyleyen ama sevgisini itaat ettiğin sürece gösteren eş.

    …

    Muzaffer’ler kazandıkça, başkalarını ezmeden de güçlü olunabileceğine inancımızı kaybederiz. Onların sözlüğü giderek bizim de dilimize yerleşir. Nezaketimizi, duyarlılığımızı, inceliğimizi küçümsemeye başlarız. Kendilerinden bu kadar emin olmaları, bizi kendimizden şüphe ettirir.

    Muzaffer gündüzleri iyi bir insan olduğuna inanabilir. Ama geceleri karısı ona kim olduğunu hatırlatır:

    “İnandığın kişi değilsin.”

    Biz ise hala iyi bir insan olup olmadığımızı sorguluyorsak henüz yenilmemişiz demektir.

    Bazen insanı karanlık bir kalpten koruyan, kendinden duyduğu şüphedir.

  • –

    Ekim 25th, 2026

    Aylardır cebelleştiğim bir şeyi bugün anahtarı kapıda çevirirken kabulleniverdim. Bir şey tık diye yerine oturdu. 

    Kabullenmek uzun ve ani bir eylem.

  • Çok da kafa açmadan

    Ağustos 28th, 2026

    Siktir olup gitmenin bile imkansız hale geldiği, insanların hayatlarını idame ettiremediği hatta intihar ettiği bir zaman diliminde akıl sağlığını koruyamayıp intihar edenler gibi artık ben de akıl sağlığımı korumakta güçlük çekiyorum.

    Ve bu sorun gibi görünmüyor kimse için, sadece bir kişi için, bir kişiyi, sadece o kişiyi ilgilendiren bir problem gibi görünüyor. Fakat işin aslı öyle değil. Birçok sikko neden olduğu gibi gayet haklı bir sebepten de akıl sağlığı korunamayabilir. 

    Akıl sağlığımı koruyamadığım için artık bunu korumam gerektiği yönünde kendimi telkin etmem geçti ve intihar etmemem gerektiği yönünde kendimi telkin etmelerim başladı. Hoş pek haklı bir neden bulamasam da hala içimde bir yerde bir şeyler tarafından engelleniyorum. Bir neden, bir sebep ya da his gibi değil sanırım bu. Adını koyamıyorum sadece. Hâlâ imlâ kurallarına dikkat etmem gibi, özenli ve düzenli. Bu tür olgulara yakışır bir biçimde. Erkek işi(!) 

    Özenip bezendiğim ve iyi şeyler için çabaladığım dünyanın bir lütfu sanırım artık bunu bile bilmiyorum.

    Önceden üzerine saatlerce konuştuğumuz, iyi ya da kötü kafa patlatıp acaba bu farklı olarak nasıl düşünülebilir, bir başkası ne düşünürdü, böyle olabilir mi filan diyerek irdelediğimiz her muhabbetteki gibi artık üzerine düşünülmemesi gereken konuları düşünüp kafa patlatıyoruz. Ne gereği var diyemiyoruz çünkü artık bir ereğimiz yok bunun için.

    Gitmek istiyorum. Çok da kafa açmadan.

  • Bir kase yoğurt ve sigara

    Ağustos 13th, 2026

    Benim ismim yok. Ve bu yüzyılda; şehrin en işlek caddesinde, sokak lambasının direğine yaslanıp, gözlerimi kısarak elimde yanıp duran sigaramla, suratların gelip geçmesini severim. Gelirler ve geçerler. Saatler dolusu izleyebilirim. Başım ağrımadan hiç sıkılmadan.

    Bilenler ağrıyor bilir ama ağrımaz. O an hepinizin içinden geçerim bir de ben olmayan kendimden. Paranoyadan ötedir bu. Binlerce surat ezberlerim. Suratlarınızı ezberlerim. Benim için bu çocuk oyuncağı bile değildir. Çocuk oyuncağı olan ise aklınızdan geçenleri ezberlememdir. Boş bakışlarımın fonuna satır satır kazırım. Hiçbir kadın bu hazzı veremez mesela bana. 

    Şefle münasebetimizin zayıf düşmesi, yaptığı şakalara dayanır. Yanılıyorsunuz; ilişkimizin seyrini o belirlemez bazen. Bazen de şaka yaptım sanar, yanılır. Her şeyden habersiz aldığım konser biletini, bu şehirde karşılaşmamam gereken diğer iki kişiye de satar, hatta üçüncü kişiye de. Seni hınzır. Şefin eğlencesi tutmadı bu sefer, o kızdı ben ise teşekkür ettim. Sizin dilinizde; “her şerde bir hayır” bende; gecelerim yine uykusuz, karara varılacak birçok konu varken seçenekleriniz önünüzde çığ gibi büyür. 

    Soluğu başka bir yerde alırsınız kapısını çalmak için ruhun, kapı duvar olur. Hemen kalabalık bir cadde ararım, bulurum da. İçiniz semaya, sema bana boşalır. Sonra ben kusarım. Size kusarım. Suratlarınıza değil ama kulaklarınıza kusarım. Suratlarınızı görmek istemem artık, böylelikle halka tamamlanır. Yalnızlığın en güzel yanlarından birisi de budur; yalnız kalmak. Öyle melankolik, acınası, acıklı hikayeler gibi değil, şakır şakır yalnızlığın boşalmasıdır semadan ve şakaklarınızdan akarken; siz böylesine güzel ölürken, acı çekmemeniz şefin gizli bir hediyesidir aslında. 

    Hayatı (yoğurt ve kap kacak üretileli) bir kase kaymaklı yoğurda benzetirim böyle zamanlarda. Hayat, bir kase içindeki kaymaklı yoğurda benzer ve kimse kaşığı ilk seferde kasenin dibine daldırmaz. Nasıl da bencil piçleriz ama? Nasıl umarsız, nasıl sığ, nasıl sığır… Ölüyoruz bu yüzden. Toprağın altına giriyoruz yok yere. Yok yere derken, kusura bakmayın ama aranızda zorunlu olarak girmesi gerekenleri görmüyor değilim. Kallavi bir dev kuyumuzu kazacak emin olun. 

    Bir kase yoğurt ve sigara, unutmayın. Unutursanız da ziyanı yok. 

    Ziyan demişken… Söylenen aşk şarkıları geldi aklıma. Bir kadının eşiğinde, sokağında, tavanını izlerken sokağın hiç şarkı söylediniz mi siz? Ben söylemedim. Tadına da bakmadım hiç. Mırıldandım ama söylemedim. Çiçeklerin yapraklarına zevkten delirircesine sürtünen rüzgarın sesini dinledim ama hiç söylemedim. Zaten sesim aslan kükremesiyle öküz böğürmesi gibi bir şeydir. Ne sayarım ne söylerim. Ne unutur ne hatırlarım. Ne bakarım ne görürüm. Ne bilir ne de duyarım. 

    Unutmayın. Bir kase yoğurt ve sigara.

  • Sevgili Günlük

    Ağustos 1st, 2026

    Ben iyiyim teşekkürler. İnançsız bir insan olarak sana bir günümü anlatmak isterim bugün. Zamanın vardır umarım (günlüksün sen zaten zaman kavramın yok ki, ehehe)

    Bugün, gün kavramım geceden başladığı için günlük mü demeliyim yoksa gecelik mi emin değilim. Neyse.

    Sabah otelden çıkmadan önce bir güzel kahvaltımı yaptım. Kahvaltıları sevmesem de kalabalık kahvaltıları seviyorum sanırım. Bir şeyler üzerine konuşabildiğiniz ya da şakalaşabildiğiniz insanlarla yapılan kahvaltılar.. Henüz buna karar vermedim ama not düşmek de istedim. Kahvaltıdan sonra biraz filtre kahve, birkaç sigara ve ayaküstü muhabbetler kadar zevk veren şeylerden birisi de sabah birasıdır kesinlikle. İki bira sonrası hayatın daha anlaşılabilir olduğuna kanaat getiriyorum böyle zamanlarda. Anlaşılmaya değer bulurum en azından. Anlamak kadar anlaşılmak da ihtiyaçtır neticede, sevmek ve sevilmek gibi. İnanmak da temel bir ihtiyaçtır ama her ihtiyaç karşılanmaya değer olmayabilir, emin değilim.

    Küçük bir iç döküş ya da gerçek bir gün. Bilmiyorum. Öğleye doğru uyuyup akşam üzeri 5 gibi uyanıp bir şeyler atıştırmak kadar gerçek ya da mükemmel şekillerde ters-düz edilmiş ancak gerçeklikten bir o kadar uzak. Belki bir tuzak. 

    Yine bir gece mesaisi. Faturaların ve misafirlerin ortak noktasını keşfettiğim bir gece mesaisi. Hepsinin kendince değerli hissedilmeye ve anlaşılmaya ihtiyacı var. Bazılarının insani bazılarının ise sayısal değerleri. Bir de döviz faturaları ve döviz insanları. Anlaşılması güç. Aksanları da anlaşılmıyor bazen. Faturaların değilse de bazı döviz insanlarının. Anlaşılmak da bir ihtiyaç. Fakat karşılanmaya değer mi bilmiyorum.

    İyi günler, iyi akşamlar ve iyi geceler

1 2 3 … 8
Sonraki Sayfa→

Proudly powered :) by Bahadır

  • Abone Ol Abone olunmuş
    FİL BAHADIR

    WordPress.com hesabınız var mı? Hemen oturum açın.

  • FİL BAHADIR
    Siteyi Okuyucu'da görüntüle
    Abonelikleri YönetKaydolunGiriş
    Bu içeriği rapor et
    Bu şeridi gizle